Skip to main content

ésku

juanmartin ·k erantsia Og, 04/20/2006 - 16:36 ·tan
Adiera
  • 1.esku, eskúa. (a). Izena. Mano. Esamoldeak: éskuz. (a). Adberbioa. A mano. Jertse ori eskuz einddakua da./ Eskuz ez baiña palaz jokatukotsut. eskura. (b). Adberbioa. esku-. Erraz eskuratzeko moduan. Esku-eskura dauka karreria. eskú útsik. (c). Adberbioa. Ezer gabe edo ezer lortu gabe. · Con las manos vacías. Ezingo ga bisittara esku utsik joan./ Alkatiaana joan zien zeozen esperantziakin baiña esku utsik bueltau zien.” eskú-sartze, eskú-sartzia. (b). Izena. Acción de meter mano. Ango eldu biarra, ango esku-sartzia... eskúra euki. (b). Esapidea. Eroso euki. · Tener a mano, cerca. Poligonokuak oso eskura dauzke piszinak. esku onéko, esku onekúa. (b). AdjektiboaIzenlaguna. Habilidoso, mañoso, manitas. Taillerrian estimau dauke, esku onekua da ta. content_copy eskutsu. esku garbíko, esku garbikúa. (c). Adjektiboa. Berea ez den dirurik bereganatzen ez duena. · Persona que no se apropia del dinero ajeno. Kamarero barrixa apenas ei da esku garbikua. Taberna, denda, eta oro har kaxa inguruko langileez, batez ere.. esku barik. (b). Bizikletan, manibelari heldu gabe. Badakit esku barik ibiltzen. éskuak garbittu. (b). Esapidea. Lavarse las manos, desentenderse. Lenengo berak danei axaxa emon da oiñ eskuak garbittu. eskúa sartu. (b). Esapidea. Meter mano. Orduko neskak eskua sartzen be etxoskuen lagatzen./ Danen aurrian eskua sartzen asi jatan. eskúa jaso. (c). Esapidea. Amenazar. Eskua jaso ezian eztotse semiak kasoik eitten./ Bueno, ezidazu eskuik jaso. eskúa artu. (b). Esapidea. Lan bati erraztasuna hartu. · Cogerle la maña a un trabajo. Makiniai eskua artu arte izurrauta ibili nitzuan./ Ezta lan zailla, baiña eskua artu biar. content_copy ártia artu.
  • 2.esku, eskúa. (b). Izena. Lehenengoa kartetan. · La mano, en las cartas. Eskua kendu bia dotseu. Esamoldeak: ogétamaika eskútik euki. (c). Esapidea. Tener la sartén por el mango. Musetik hartutako esapidea. Hogeitamaika eskutik duzunean inork ezin dizu irabazi jokura. esku izan. (c). Aditza. Kartetan edo beste zenbait jokutan ekiten lehena izan. Estar de mano Oiñ zein dda esku? .”
  • 3.esku, eskúa. (b). Izena. Alde zuzena; kaminoan oinez ibiltzeko ezkerra, adibidez. · El lado correcto, por ej. la izquierda al caminar en un carretera. Ala, artu poltsia ta zeure eskutik joan./ Oiñez ezkerra da eskua ta autoz eskumia. Esamoldeak: eskutik ibilli. Esapidea. Bidean dagokizun aldetik ibili. Bidian zeure eskutik ibilli zaittez. eskua zainddu. (b). Esapidea. Alde zuzenetik ibili. Autuan norberan eskua zainddu ezkero nekeza da akzidentia eukitzia.” Zeure, bere... eskua.
  • 4.esku. (b). Posposizioa. Noren esku. · A cargo de, bajo la responsabilidad de. Ni banoia ta zure esku gelditzen da afaixa./ Ez aiz akordatzen? Ire esku laga giñuan abixuak pasatzia.
  • 5.esku. Konposizioko lehen zati gisa, "eskuz erabiltzeko tresna, tamaina txiki samarrekoa".
Aipamenak
Aipamena bera Egilea

Aurrekoa ikusi

Laburpena

ésku. ohar bat 1.esku, eskúa. (a). Izena. Mano. Esamoldeak: éskuz. (a). Adberbioa. A mano. Jertse ori eskuz einddakua da./ Eskuz ez baiña palaz jokatukotsut. eskura. (b). Adberbioa. esku-. Erraz eskuratzeko moduan. Esku-eskura dauka karreria. eskú útsik. (c). Adberbioa. Ezer gabe edo ezer lortu gabe. · Con las manos vacías. Ezingo ga bisittara esku utsik joan./ Alkatiaana joan zien zeozen esperantziakin baiña esku utsik bueltau zien.” eskú-sartze, eskú-sartzia. (b). Izena. Acción de meter mano. Ango eldu biarra, ango esku-sartzia... eskúra euki. (b). Esapidea. Eroso euki. · Tener a mano, cerca. Poligonokuak oso eskura dauzke piszinak. esku onéko, esku onekúa. (b). AdjektiboaIzenlaguna. Habilidoso, mañoso, manitas. Taillerrian estimau dauke, esku onekua da ta. content_copy eskutsu. esku garbíko, esku garbikúa. (c). Adjektiboa. Berea ez den dirurik bereganatzen ez duena. · Persona que no se apropia del dinero ajeno. Kamarero barrixa apenas ei da esku garbikua. Taberna, denda, eta oro har kaxa inguruko langileez, batez ere.. esku barik. (b). Bizikletan, manibelari heldu gabe. Badakit esku barik ibiltzen. éskuak garbittu. (b). Esapidea. Lavarse las manos, desentenderse. Lenengo berak danei axaxa emon da oiñ eskuak garbittu. eskúa sartu. (b). Esapidea. Meter mano. Orduko neskak eskua sartzen be etxoskuen lagatzen./ Danen aurrian eskua sartzen asi jatan. eskúa jaso. (c). Esapidea. Amenazar. Eskua jaso ezian eztotse semiak kasoik eitten./ Bueno, ezidazu eskuik jaso. eskúa artu. (b). Esapidea. Lan bati erraztasuna hartu. · Cogerle la maña a un trabajo. Makiniai eskua artu arte izurrauta ibili nitzuan./ Ezta lan zailla, baiña eskua artu biar. content_copy ártia artu. 2.esku, eskúa. (b). Izena. Lehenengoa kartetan. · La mano, en las cartas. Eskua kendu bia dotseu. Esamoldeak: ogétamaika eskútik euki. (c). Esapidea. Tener la sartén por el mango. Musetik hartutako esapidea. Hogeitamaika eskutik duzunean inork ezin dizu irabazi jokura. esku izan. (c). Aditza. Kartetan edo beste zenbait jokutan ekiten lehena izan. Estar de mano Oiñ zein dda esku? .” 3.esku, eskúa. (b). Izena. Alde zuzena; kaminoan oinez ibiltzeko ezkerra, adibidez. · El lado correcto, por ej. la izquierda al caminar en un carretera. Ala, artu poltsia ta zeure eskutik joan./ Oiñez ezkerra da eskua ta autoz eskumia. Esamoldeak: eskutik ibilli. Esapidea. Bidean dagokizun aldetik ibili. Bidian zeure eskutik ibilli zaittez. eskua zainddu. (b). Esapidea. Alde zuzenetik ibili. Autuan norberan eskua zainddu ezkero nekeza da akzidentia eukitzia.” Zeure, bere... eskua. 4.esku. (b). Posposizioa. Noren esku. · A cargo de, bajo la responsabilidad de. Ni banoia ta zure esku gelditzen da afaixa./ Ez aiz akordatzen? Ire esku laga giñuan abixuak pasatzia. 5.esku. Konposizioko lehen zati gisa, "eskuz erabiltzeko tresna, tamaina txiki samarrekoa".

Multimedia

Bisitarien oharrak